6. Festiwal Aktorstwa Filmowego im. Tadeusza Szymkowa.Laureaci Platynowych Szczeniaków za wybitne osiągnięcia w aktorstwie filmowym 2017.


dymna-baner2

Klasyczna, drobna i delikatna twarz, którą pokochała kamera filmowa i widzowie. Anna Dymna już jako studentka Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej w Krakowie wdarła się do świata filmu, który wykorzystywał jej naturalność, dziewczęcość i niesamowitą urodę obsadzając zarówno w melodramatach, filmach obyczajowych, historycznych, jak i komediach. Aktorka zdobyła ogromną popularność, a jej fotografie i plakaty królowały w kolorowych magazynach, kalendarzach czy nawet małych, podręcznych lusterkach.

W dorobku ma ponad 250 ról teatralnych, telewizyjnych i filmowych, za k™óre otrzymała liczne nagrody. Pracowała z najwybitniejszymi polskimi reżyserami, m.in.: Andrzejem Wajdą, Konradem Swinarskim, Jerzym Jarockim, Jerzym Hoffmanem, Kazimierzem Kutzem Teresą Kotlarczyk czy Barbarą Sas

Od połowy lat 80. Dymna znacznie rzadziej pojawiała się na ekranie, a jej role – w porównaniu z dotychczasowym stereotypem młodej, dynamicznej, pełniej temperamentu dziewczyny – ewaluowały. Aktorka zaczęła się wcielać w skomplikowane wewnętrznie postaci dojrzałych, doświadczanych przez życie kobiet.

W ostatnich latach jedną z najważniejszych ról zagrała u Janusza Majewskiego w filmie „Excentrycy, czyli po słonecznej stronie ulicy” ( 2015 r.) – wulgarną, mało estetyczną  panią klozetową. Pytana w jednym z wywiadów,  w jaki sposób Janusz Majewski, u którego zagrała wcześniej m.in. Barbarę Radziwiłłównę, zaproponował jej rolę babci klozetowej, powiedziała:

„Trochę się wstydził, kiedy mnie o to prosił. „Aniu, ona pije, pali, jest gruba i stara…”, wydukał. Na co ja: „Januszku, przecież pracowałam na tę rolę całe życie!”. (…)Z pełną godnością zagrałam babcię klozetową u Janusza Majewskiego, ponieważ dla mojej bohaterki praca staje się przepustką do lepszego życia”. Za tę rolę aktorka otrzymała Złotego Szczeniaka FAF 2016 (najlepsza kreacja drugoplanowa za niezwykłe pokazanie piękna brzydoty spustoszenia.

W 2003 roku Anna Dymna zaangażowała się w działalność charytatywną. Założyła prężnie rozwijającą się Fundację „Mimo wszystko”, która zajmuje się ludźmi niepełnosprawnymi umysłowo i fizycznie, chorymi, cierpiącymi.

"Jak daleko stąd, jak blisko" 1970 r. reż. Tadeusz Konwicki fot. Filmoteka Narodowa

„Jak daleko stąd, jak blisko” 1970 r. reż. Tadeusz Konwicki fot. Filmoteka Narodowa


 "Janosik"  serial TV 1974 r.

„Janosik” serial TV 1974 r.

"Nie ma mocnych" 1974 r. reż. Sylwester Chęciński

„Nie ma mocnych” 1974 r. reż. Sylwester Chęciński

dymna trędowata

„Trędowata” 1976 r. reż. Jerzy Hoffman

dymna Kochaj albo rzuc1

„Kochaj albo rzuć” 1977 r. reż. Sylwester Chęciński

"Królowa Bona" 1980-81 r. serial TV

„Królowa Bona” 1980-81 r. serial TV

"Znachor" 1981 r. reż. Jerzy Hoffman

„Znachor” 1981 r. reż. Jerzy Hoffman

 "Epitafium dla Barbary Radziwiłłówny" 1982 r. reż. Janusz Majewski

„Epitafium dla Barbary Radziwiłłówny” 1982 r. reż. Janusz Majewski

 "Dolina Issy" 1982 r. reż. Tadeusz Konwicki

„Dolina Issy” 1982 r. reż. Tadeusz Konwicki

"Dama kameliowa" 1995 r. reż. Jerzy Antczak

„Dama kameliowa” 1995 r. reż. Jerzy Antczak

dymna duże zwierze

„Duże zwierzę” 2000 r. reż. Jerzy Stuhr

"Wiedźmin" 2001 r. reż. Marek Brodzki

„Wiedźmin” 2001 r. reż. Marek Brodzki

"Stara baśń. Kiedy słońce było bogiem"  2003 r. reż. Jerzy Hoffman

„Stara baśń. Kiedy słońce było bogiem” 2003 r. reż. Jerzy Hoffman

" Skazany na bluesa" 2005 r. reż. Jan Kidawa-Błoński

” Skazany na bluesa” 2005 r. reż. Jan Kidawa-Błoński

"Excentrycy, czyli po słonecznej stronie ulicy" 2015 r. reż. Janusz Majewski

„Excentrycy, czyli po słonecznej stronie ulicy” 2015 r. reż. Janusz Majewski

"Dzień babci" 2015 r. reż. Miłosz Sakowski

„Dzień babci” 2015 r. reż. Miłosz Sakowski


lukaszewicz-baner2

Subtelny, wrażliwy, uduchowiony, liryczny, romantyczny, nieśmiały, ale też bezwzględny, fanatyczny i wyrachowany. Olgierd Łukaszewicz- absolwent krakowskiej Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej ma na swoim koncie wiele znakomitych ról m.in. u Kazimierza Kutza, Andrzej Wajdy, Krzysztofa Kieślowskiego, Agnieszki Holland, Juliusza Machulskiego, Jana Jakuba Kolskiego czy Barbary Sass.

Jeszcze jako student zadebiutował w filmie „Jowita” ). Zaledwie rok po ukończeniu szkoły, w 1969 roku zagrał główną rolę w pierwszej części śląskiego tryptyku  „Sól ziemi czarnej” Kazimierza Kutza. Jako Gabriel-najmłodszy z siedmiu braci Basistów – bohaterski, żarliwie patriotyczny, ale i młodzieńczo naiwny, podbił serca publiczności. Zaraz potem wystąpił obok Daniela Olbrychskiego w ekranizacji „Brzeziny” Wajdy. W tej opowieści o miłości i przemijaniu, zagrał umierającego na suchoty Stanisława. Tak mocno wkraczając do świata filmu zyskał uznanie nie tylko widzów ale i krytyków – w 1971 roku otrzymał prestiżową nagrodę im. Zbyszka Cybulskiego.

Jak pisali krytycy „Łukaszewicz stworzył na ekranie charakterystyczny typ człowieka subtelnego, nieco neurastenicznego. Jego bohaterowie oglądani są zwykle w kryzysowych momentach życia, uwikłani w okoliczności tragiczne, nieszczęśliwi z przyczyn historycznych, losowych, ale nade wszystko egzystencjalnych. Kunszt aktorski Olgierda Łukaszewicza pozwalał tym samotnikom, mizernym i opuszczonym, pięknie umierać. Od romantycznych, lirycznych, nostalgicznych bohaterów, naznaczonych nieszczęściem, chorobą szedł Łukaszewicz w stronę bohaterów negatywnych, skomplikowanych, chorobliwych, bezwzględnych i fanatycznych”.

Rola Albercika w „Seksmisji” Juliusza Machulskiego  w 1983r., gdzie zagrał w duecie z Jerzym Stuhrem, była dla widzów ogromną niespodzianką.  Łukaszewicz jako nieśmiały i zagubiony naukowiec tylko potwierdził swój kunszt aktorski, i na nowo rozkochał w sobie publiczność.

W filmie, podobnie jak na scenie teatralnej gdzie odnosi ogromne sukcesy, pojawia się niemal nieustannie. W ostatnich latach Olgierda Łukaszewicza można było oglądać m.in. w filmach Bugajskiego, Bajona, Bromskiego i Szumowskiej, a także wielu serialach np. w „Twarzach i maskach”„Plebanii”, „Na dobre i na złe” i historycznym „Czasie honoru”.

Od roku 2011 aktor pełni funkcję prezesa Związku Artystów Scen Polskich.

"Dancing w kwaterze Hitlera" 1968r. reż. Jan Batory

„Dancing w kwaterze Hitlera” 1968r. reż. Jan Batory


"Sól ziemi czarnej" 1969 r. reż. Kazimierz Kutz

„Sól ziemi czarnej” 1969 r. reż. Kazimierz Kutz

"Brzezina" 1970 r. reż. Andrzej Wajda

„Brzezina” 1970 r. reż. Andrzej Wajda


"Perła w koronie"  1971 r. reż. Kazimierz Kutz

„Perła w koronie” 1971 r. reż. Kazimierz Kutz

"Przeprowadzka" 1972 r. reż. Jerzy Gruza

„Przeprowadzka” 1972 r. reż. Jerzy Gruza


"Noce i dnie" 1975 r. reż. Jerzy Antczak

„Noce i dnie” 1975 r. reż. Jerzy Antczak

"Dzieje grzechu" 1975 r. reż. Walerian Borowczyk

„Dzieje grzechu” 1975 r. reż. Walerian Borowczyk


"Gorączka" 1980 r. reż. Agnieszka Holland

„Gorączka” 1980 r. reż. Agnieszka Holland

"Przesłuchanie" 1982 r. reż. Ryszard Bugajski

„Przesłuchanie” 1982 r. reż. Ryszard Bugajski


"Wierna rzeka" 1983 r. reż. Tadeusz Chmielewski

„Wierna rzeka” 1983 r. reż. Tadeusz Chmielewski

"Seksmisja" 1983 r. reż. Juliusz Machulski

„Seksmisja” 1983 r. reż. Juliusz Machulski


"Magnat" 1986 r. reż. Filip Bajon

„Magnat” 1986 r. reż. Filip Bajon

 

"Kingsajz" 1987 r. reż. Juliusz Machulski

„Kingsajz” 1987 r. reż. Juliusz Machulski


"Pokuszenie" 1995 r. reż. Barbara Sass

„Pokuszenie” 1995 r. reż. Barbara Sass

"Generał Nil" 2009 r. reż. Ryszard Bugajski

„Generał Nil” 2009 r. reż. Ryszard Bugajski


"Panie Dulskie" 2015 r. reż. Filip Bajon

„Panie Dulskie” 2015 r. reż. Filip Bajon

csm_08_logo_fbb353d172

Materiały fotograficzne: Filmoteka Narodowa

 

aktualności    program     akredytacje     archiwum     kontakt